سونامی گرانی دارو در راه است؟

کمبود دارو مساله‌ای تازه یا محدود به یک مقطع خاص نیست و ریشه در مشکلات تولید، اختلال در توزیع یا تأخیر در تخصیص ارز دارد. بنا بر گزارش برخی داروخانه‌ها، بیش از ۲۰۰ قلم دارو و با درجاتی از کمبود مواجه هستند. برخی از این دارو‌ها مصرف بیمارستانی دارند، اما بسیاری دیگر عمومی هستند که نبودشان زندگی روزمره بیماران را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بیماران گاه ناچار می‌شوند از داروخانه‌ای به داروخانه دیگر سرگردان شوند یا داروی خود را تغییر دهند؛ تغییری که همیشه ساده و بی‌خطر نیست.

دارو‌های خارجی که معادل ایرانی دارند، دیگر ارز دریافت نمی‌کنند و با افزایش قیمت شدید مواجه شده‌اند. نمونه بارز این وضع، داروی «آسنترا» است؛ بیماران زیادی برای تهیه این داروی اعصاب و روان ناچار به جستجوی چند داروخانه می‌شوند و حتی پیدا کردن چند ورق دارو می‌تواند آرامششان را حفظ کند.

این رخداد، واقعیاتی را نشان می‌دهد که هیچ آمار یا گزارش رسمی نمی‌تواند آن را منتقل کند، اینکه دسترسی به دارو، حتی وقتی موجود است، تا چه حد می‌تواند زندگی و آرامش بیماران را تحت تاثیر قرار دهد.

بیماران خاص و صعب‌العلاج نمی‌توانند نگران تامین داروی خود نباشند. چه بسیار بیمارانی که به دلیل نبود به موقع دارو، جان خود را از دست داده‌اند یا به دلیل گران بودن، استطاعت کافی برای تهیه دارو را نداشته‌اند. اینجاست که این جمله معنا پیدا می‌کند: کمبود دارو جایی مفهوم می‌یابد که پیشروی بیماری و فرارسیدن مرگ با آدمی تعارف ندارد.

دولت اعلام کرده است که فعلا قصد حذف ارز دارو را ندارد و آن را کالایی استراتژیک می‌داند، اما سیاست کلی حرکت به سمت تک‌نرخی شدن ارز، نگرانی‌هایی درباره آینده حمایت از بیماران ایجاد کرده است. کارشناسان هشدار می‌دهند که حتی پیش از اجرای رسمی، آثار این تصمیم بر بازار منتقل می‌شود و اگر حذف ارز ترجیحی به صورت کامل اجرا شود، قیمت دارو ممکن است جهشی افزایش یابد؛ افزایشی که حتی حمایت بیمه‌ای کنونی شاید نتواند فشار آن را جبران کند.

برخی کارشناسان می‌گویند حذف ارز ترجیحی در درازمدت به نفع اقتصاد کشور است و از رانت‌های دارویی جلوگیری می‌کند، اما تجربه نشان داده است اجرای این سیاست بدون تسهیل فرآیند و تنظیم دقیق قیمت‌ها، فشار شدیدی را متوجه بیماران خواهد کرد.