اینترنت ناپایدار؛ بلای جان مردم

اینترنت وصل شد، اما فقط برای چند دقیقه

در میانه این بلاتکلیفی، اتصال مقطعی اینترنت برای ساعاتی کوتاه، بیش از آنکه امید ایجاد کند، پرسش‌برانگیز شده است. داده‌های ترافیکی نشان می‌داد دسترسی کاربران به اینترنت بین‌الملل به‌طور ناگهانی افزایش یافته، اما این وضعیت به‌سرعت فروکش کرده است. اینترنتی که می‌آید و می‌رود، بیش از قطع کامل، احساس ناامنی دیجیتال ایجاد کرده است؛ کاربران نمی‌توانند کار، آموزش یا حتی ارتباط روزمره خود را برنامه‌ریزی کنند.

در عمل، دسترسی پایدار به شبکه‌های ارتباطی تنها از مسیر فیلترشکن ممکن شده؛ مسیری که حالا به یک بازار پررونق و پرهزینه تبدیل شده است. هزینه استفاده از فیلترشکن‌ها افزایش یافته و این یعنی «هزینه محدودیت» مستقیماً از جیب شهروندان پرداخت می‌شود. اینترنت بسته، برای بسیاری از کسب‌وکار‌ها زیان‌بار بوده، اما برای فروشندگان ابزار دور زدن محدودیت، سودآور.

وقتی صورت مسئله پاک می‌شود

در این میان، اظهاراتی از درون دولت توجه افکار عمومی را جلب کرد؛ مواضعی که به‌صراحت بر ناکارآمدی سیاست انسداد تأکید داشت. این نگاه که حتی پسر پزشکیان هم بر پایه آن توییت می‌کند، بستن اینترنت را نه راه‌حل، بلکه پاک‌کردن صورت مسئله می‌داند. اینترنت، دیگر یک ابزار لوکس یا تفریحی نیست؛ بخشی از زیست روزمره جامعه است: از دانشگاه و پژوهش تا تجارت، خدمات و حتی سرگرمی.

نگرانی‌های امنیتی، اگرچه قابل انکار نیستند، اما تجربه نشان داده که انسداد ارتباطی نه مانع نارضایتی می‌شود و نه بحران را حل می‌کند؛ بلکه آن را به تعویق می‌اندازد و دامنه‌اش را گسترده‌تر می‌کند. هر روز تأخیر در بازگشایی اینترنت، شکاف میان مردم و تصمیم‌گیران را عمیق‌تر می‌کند.

دولت، میان مخالفت و ناتوانی

دولت به‌طور رسمی با ایده‌هایی، چون «اینترنت طبقه‌بندی‌شده» فاصله گرفته، اما در عمل هنوز نتوانسته دسترسی پایدار و قابل پیش‌بینی را تضمین کند. وزارت ارتباطات از پیچیدگی‌های فنی می‌گوید و وعده امروز یا فردا می‌دهد؛ وعده‌هایی که برای کاربری که زندگی‌اش به اینترنت گره خورده، دیگر قانع‌کننده نیست.