هشدار زیدآبادی نسبت به آینده ایران؛
احمد زیدآبادی، فعال سیاسی نوشته است: «هیچ تصمیم کمهزینهای برای عبور از بحران وجود ندارد. به همین علت همۀ مدعیان باید نوع و محل هزینهای را که در مواجهه با بحران کنونی باید پرداخت شود، صادقانه با مردم در میان بگذارند.»
به گزارش رصد روز، احمد زیدآبادی، فعال سیاسی و روزنامهنگار، با انتشار یادداشتی، از احضار خود به یک نهاد امنیتی پس از انتقاد از عملیات ۷ اکتبر حماس پرده برداشت و همزمان با نگاهی هشداردهنده، نسبت به آینده ایران ابراز نگرانی جدی کرد.
او در این باره نوشته است: «به یکی از آنها سخن مسیح را یادآور شدم: “ای که امروز میخندی، فردا خواهی گریست! “»
زیدآبادی تأکید کرده که از همان ابتدا، عملیات ۷ اکتبر را نه یک پیروزی، بلکه نتیجه یک خطای راهبردی دانسته است. او در یادداشت خود آورده است: «این عملیات از یک محاسبۀ کاملاً اشتباه و عدم شناخت موقعیت داخلی و بینالمللی “دولت عبری” نشأت گرفته و فلسطینیهای تحت اشغال، تاوان بینهایت سنگینی بابت آن خواهند پرداخت!»
به گفته او، این هشدارها در آن زمان پذیرفته نشد، اما پس از ویرانی کامل نوار غزه و کشته شدن دهها هزار نفر، همان منتقدان نیز به درستی این تحلیل اذعان کردند.
بخش قابل توجهی از این یادداشت، به روایت مستقیم زیدآبادی از احضار خود اختصاص دارد؛ روایتی که نشان میدهد نقد سیاسی تا چه اندازه پرهزینه شده است. او نوشته است: «همان روزها از سوی یک نهاد امنیتی احضار شدم. در آنجا به من گفته شد که در بارۀ عملیات ۷ اکتبر دیگر نباید با آن نگاه چیزی بنویسم!»
زیدآبادی افزوده است که در پاسخ به این تذکر، اعلام کرده اگر قرار است ننویسد، ترجیح میدهد اصلاً ننویسد، اما همزمان هشدار داده که حبس شدن در یک تحلیل رسمی، کشور را به بیراهه میبرد.
او خطاب به آن نهاد امنیتی نوشته است: «خودتان را در تحلیل و نگاه خودتان حبس نکنید، چون ماجرا به آن صورتی که میپندارید نیست و در آن جهت پیش نمیرود!»
این فعال سیاسی در ادامه، نقد خود را فراتر از یک رخداد خاص برده و از الگوی مزمن مسئولیتناپذیری در تاریخ سیاسی ایران سخن گفته است. او با مثالهایی از جنگ، سیاست و حتی نقد استراتژی دکتر محمد مصدق، تأکید میکند که پذیرش مسئولیت تصمیمها، شرط بلوغ سیاسی است.
زیدآبادی مینویسد: «مسئولیتناپذیری، اما چیزی نیست که ما ایرانیان با آن آشنا نباشیم. تمام تاریخ سیاسیمان انباشته از مسئولیتناپذیری و شکستن تمام کاسهکوزهها بر سر دشمن است.»
مهمترین و هشداردهندهترین بخش این یادداشت، جایی است که زیدآبادی مستقیماً از آینده ایران سخن میگوید؛ آیندهای که به باور او میتواند به یک فاجعه تمامعیار ختم شود.
او صریح و بیپرده نوشته است: «ایران در نقطهای قرار گرفته که چه بسا با تهدید وجودی روبهرو شود و چه بسا حمام خونی بینهایت خوفناکتر از آنچه دیده و شنیدهایم در آن به راه بیفتد.»
زیدآبادی در بخش پایانی یادداشت، مدعیان نجات کشور را به صداقت کامل با افکار عمومی فراخوانده و تأکید کرده است که عبور از بحران، بدون هزینه ممکن نیست.
او نوشته است: «هیچ تصمیم کمهزینهای برای عبور از بحران وجود ندارد. به همین علت همۀ مدعیان باید نوع و محل هزینهای را که در مواجهه با بحران کنونی باید پرداخت شود، صادقانه با مردم در میان بگذارند.»
او در پایان، با لحنی تلخ و انتقادی، از فضایی سخن میگوید که در آن نقد با تهدید و توهین پاسخ داده میشود و مینویسد: «در این عمر ۶۰ ساله به یاد ندارم لحظهای را بدون تهدید و ارعاب حکومت یا مدعیان جانشینی آن، عین آنچه را در ذهنم میگذرد، به زبان یا قلم آورده باشم.»
برای عضویت در کانال رصد روز کلیک کنید
