زمان آن رسیده است که قفل پنهانکاریهای دوران گذشته شکسته شود.
آنچه اکنون بیش از هر زمان دیگری دیده میشود، غلبه «ضرورت جلوگیری از جنگ» بر فضای تصمیمگیری تهران، واشینگتن و حتی کشورهای منطقه است.
قبض خاموشی اینترنت را دولت صادر نکرد، اما مردم پرداخت کردند؛ از جیب، از وقت، از اعتماد، از درآمد و از آیندهشان.
بدنه مدیریتی کشور نیاز به جوانان و متخصصان دارد؛ نیروهایی که سالها در انتظار فرصت برای حضور در سطوح بالای تصمیمگیری و مدیریت هستند.
واقعیت آن است که نمیتوان همه چیز را پشت واژهای به نام «شرایط خاص» پنهان کرد.
واقعيت تلخ اين است كه قطع اينترنت در چند دهه اخير، براي برخي طيفها به يك «كاسبي چند همتي» تبديل شده است.
چرخش بنیادین طرح «اینترنت طبقاتی» از اواخر سال ۱۴۰۴ و ابتدای سال ۱۴۰۵ رخ داد.
خانوارهایی که پیشتر توان خرید نقدی کالاهای نو داشتند، حالا مجبور به تصمیمگیری میان قسطی و دستدوم هستند.
برخلاف هیاهوی رسانه ای برای تخریب ابوالفضل نجارزاده، اسناد قضایی از واقعیتی دیگر پرده برمیدارد: رأی بدوی انفصال او با حضور در دیوان و ارائه مستندات، لغو و به حکم قطعی برائت تبدیل شده است. آنچه منتشر شد، روایتی ناقص و جهت دار بود.
مردی که روزگاری با ادبیات تند و نامتعارف خود، روابط خارجی ایران را به لبه پرتگاه برد به عنوان مهره اصلی یک طرح تحمیلی برای آینده سیاسی ایران در نظر گرفته شده بود.
