وقتی کشور در وضعیت جنگی است، انبارهای شركت مناطق نفتخیز جنوب چرا باید محل آزمون و خطا باشند؟
تداوم ۱۱ ماهه سرپرستی مدیریت تدارکات و امور کالای مناطق نفتخیز جنوب، همزمان با هشدارها درباره وضعیت موجودی اقلام حساس، در شرایط جنگی، ابهام‌هایی جدی درباره آمادگی عملیاتی، تأمین تجهیزات و مسئولیت تصمیم‌گیری ایجاد کرده است.
به گزارش رصد روز، هشدار درباره وضعیت نامطلوب موجودی کالاهای حساس و عملیاتی در مناطق نفتخیز جنوب؛ تداوم ابهام درباره مدیریت تدارکات و امور کالا، آن هم در شرایطی که کشور با محدودیت‌ها و الزامات ناشی از وضعیت جنگی مواجه است، پرسش‌های جدی درباره مسئولیت تصمیم‌گیری و نحوه مدیریت ذخایر حیاتی این شرکت ایجاد کرده است.
اطلاعات دریافتی حکایت از وضعیت نامطلوب موجودی برخی کالاهای حساس و عملیاتی مورد نیاز واحدهای بهره‌برداری و تولید در شرکت مناطق نفتخیز جنوب دارد؛ موضوعی که در شرایط عادی نیز قابل اغماض نیست، چه رسد به شرایطی که استمرار تولید نفت، حفظ تأسیسات و آمادگی عملیاتی، مستقیماً به تأمین به‌موقع قطعات و اقلام حیاتی وابسته است.
در چنین شرایطی، موجودی کالا در انبارهای عملیاتی صرفاً یک موضوع اداری یا تدارکاتی نیست؛ بخشی از پدافند عملیاتی صنعت نفت محسوب می‌شود. هرگونه خلأ در تأمین قطعات و تجهیزات حساس می‌تواند در زمان بروز حادثه، اختلال زنجیره تأمین، محدودیت واردات یا آسیب به زیرساخت‌ها، هزینه‌های سنگینی به تولید و اقتصاد کشور تحمیل کند.
با این حال، پرسش مهم اینجاست که با وجود هشدارهای مطرح‌شده درباره وضعیت موجودی کالا و همچنین ابهامات عنوان‌شده پیرامون صلاحیت سرپرست فعلی مدیریت تدارکات و امور کالای مناطق نفتخیز جنوب، چرا حضور وی پس از حدود ۱۱ ماه همچنان ادامه دارد؟
اگر هشدارهای کارشناسی درباره وضعیت انبارها و کالاهای حیاتی صحت دارد، چه اقدامی برای اصلاح وضعیت انجام شده است؟
اگر صلاحیت مدیریتی فرد موردنظر تأیید نشده، مبنای ادامه مسئولیت وی چیست؟
و اگر این هشدارها فاقد اعتبار بوده‌اند، چرا گزارشی شفاف از وضعیت واقعی موجودی کالا، کسری اقلام حساس و سطح آمادگی انبارهای عملیاتی منتشر نمی‌شود؟
این پرسش‌ها زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم مناطق نفتخیز جنوب یکی از ارکان اصلی تولید نفت کشور است و وظیفه تولید ۸۵ درصد از نفت ایران را برعهده دارد و کوچک‌ترین اختلال در زنجیره تأمین کالاهای حیاتی می‌تواند تبعاتی فراتر از یک واحد سازمانی داشته باشد.
کشوری که درگیر شرایط جنگی و محدودیت‌های جدی در تأمین، حمل‌ونقل و مبادلات خارجی است، نمی‌تواند نسبت به موجودی کالاهای استراتژیک و قطعات حیاتی تجهیزات تولید رویکرد عادی داشته باشد.
در چنین شرایطی، سؤال اصلی این نیست که چرا یک مدیر ۱۱ ماه در جایگاه سرپرستی باقی مانده است؛ سؤال مهم‌تر این است که چه کسی مسئول تضمین آمادگی عملیاتی انبارها و تأمین مستمر اقلام حیاتی تولید است؟
اگر امروز کمبود کالای حساس وجود دارد، باید مشخص شود این کمبود از چه زمانی ایجاد شده، چه میزان است، چه اقلامی را شامل می‌شود و چه کسی باید نسبت به آن پاسخگو باشد.
و اگر در آینده به دلیل نبود یک قطعه یا تجهیز حیاتی، بخشی از عملیات تولید متوقف یا با اختلال مواجه شود، آیا مسئولیت آن صرفاً متوجه یک واحد تدارکاتی خواهد بود یا زنجیره مدیریتی تصمیم‌گیران نیز باید پاسخگو باشند؟
انتظار می‌رود شرکت مناطق نفتخیز جنوب درخصوص این ابهامات، به‌جای سکوت، گزارشی شفاف و مستند از وضعیت موجودی کالاهای حیاتی، میزان کسری اقلام عملیاتی، برنامه تأمین، سطح آمادگی انبارها و وضعیت مدیریتی حوزه تدارکات و امور کالا ارائه کند.
در شرایطی که هر بشکه نفت برای اقتصاد کشور اهمیت دارد، تأمین به‌موقع کالاهای حیاتی را نمی‌توان به تعویق انداخت و مسئولیت تصمیمات را نیز نمی‌توان در میان لایه‌های مدیریتی گم کرد.
