به گزارش رصد روز، آریا یونسی در یادداشتی مطرح کرد:
این تعبیر «پخته جهان ناکامی» را از تذکره الاولیا برداشته ام؛ عطار در وصف بایزید بسطامی می گوید یعنی آن که در جهانی که همه چیز ناپخته و ناکام است او پخته و کامگار است. شهید رئیسی شخصیت عارف مسلکی داشت: مردمی بود، خاکی و افتاده و بی تکبر بود، گشاده رو بود تا جایی که همین صفات نیکو اسباب طعن طاعنان شده بود. اما او خودش بود: سیاست مداری که آلوده نشده بود و هرکجا که بود همین شخصیت را داشت. اول آبرویش را شهید کردند و سپس خودش در راه خدمت به شهادت رسید و شهید خدمت به خلق شد. سخت است که در این وانفسا بگویم که او نوع خاصی از سیاست مداران بود که به سختی نمونه اش پیدا می شود؛ زیرا که سیاست مداری او بسیار پاک و بی حیله و ریا بود. از بایزید نقل کردم داستانی از او مناسب همین حال است: «نقل است که گبری بود در عهد شیخ گفتند: مسلمان شو! گفت: اگر مسلمانی این است که بایزید میکند، من طاقت ندارم. و اگر این است که شما میکنید، آرزو نمیکنم.» مسلمانی وقتی کسی مانند بایزید هست ساده نیست و سیاست مداری وقتی کسی مانند شهید رئیسی هست ساده نیست.
مسلما او عاقبت به خیر شد چون خدا کسانی را که دوست دارد به مرگ طبیعی نمی کشد بلکه آنها را با آبرو پیش خود می برد. حتی می توانم بگویم بسیاری از کسانی که در انتخابات به او رای نداده اند احترام زیادی برایش قائل بودند و این حرمت پس از شهادتش بیشتر هم شد؛ یکی خود راقم این سطور. نمی خواهم مورد به مورد و جزئی چیزی بگویم اما آنقدر که می توان گفت این است که پس از شهادت سید ابراهیم رئیسی و همراهانش معنای سیاست دگرگون شد.
در چنین روزی بود که همه ما با دلی تنگ و اندوه بار به صفحات تلویزیون و خبرگزاری ها خیره شده بودیم تا بدانیم سرنوشت او چه شده است؛ شهادت بود. اما این شهید بزرگوار خدمت های زیادی به کشور کرد. دست کم پس از او دیگر هیچ سیاست مداری نمی توانست خود را از مردم دور نگه دارد؛ وقتی سنت حسنه ای تحقق پیدا می کند دیگر به راحتی زدودنی نیست. این را از برکت شهید رئیسی داشتیم.
او مکتبی داشت و کسانی را پرورده بود که پس از شهادتش نمونه ای برجسته و مثالی از انتقال مسالمت آمیز قدرت را رقم زدند. او کسانی را انتخاب کرده بود که بزرگانش با نجابت تا برگزاری انتخابات کشور را اداره کردند و نمایشی کار نکردند و اتفاقا آن کسانی که در سمت و سوی شهید رئیسی بودند هیچ دخالتی در انتخابات نکردند. درست است که همه آنها چنین نبودند اما کسی مانند آقای محمد مخبر که برگزیده شهید رئیسی و شاگرد مکتب رهبر شهید بود بخش اعظم دولت را از انتخابات دور نگه داشت و پس از آن هم هیچ گاه به دولت بعدی ظلم نکردند.
همه این ها در حالی بود که بوق چی های دشمن از سال های گذشته آبروی شهید رئیسی و دولتش را شهید کردند و خودشان شهید زنده. سرنوشت شهید رئیسی این بود که پیش خدای خود خوانده شود و چهره ای با عزت و احترام در تاریخ سیاست ایران باشد.