در این روزهای پرالتهاب، اخبار تلخ تعدیل نیرو و تعطیلی کارخانه‌ها به تیتر تکراری رسانه‌ها بدل شده است.

يكي از صنايعي كه به دنبال شرايط كنوني به ‌شدت تضعيف شده، صنعت دارو است.

در دوران جنگ، بسياري از بنگاه‌هاي كوچك اقتصادی با كاهش تقاضا، اختلال در زنجيره تأمين، افزايش هزينه‌هاي توليد و حتي تخريب فيزيكي مواجه شدند.

از جمله صنایعی که در تهران از جنگ ۱۲روزه تاکنون دچار انحطاط شده و رسما در مرحله فروپاشی بوده، صنعت هتل‌داری و گردشگری است.

حفظ نیروهای انسانی به غیر از جنبه‌های اقتصادی نیاز به احیا و زنده نگه داشتن وجه مسوولیت اجتماعی شرکت‌ها دارد تا اقتصاد کشور بتواند به سلامت از این گذرگاه عبور کند.

در حاشیه‌های کارگری‌نشین تهران، آواری که بر سر طبقه کارگر فرو ریخته، تنها از جنس خشت و آهن نیست، بلکه از جنس نان، امنیت شغلی و آینده است.

نزدیک به دو ماه است که از جیب می‌خورند و مشخص نیست این وضعیت تا کجا ادامه داشته باشد.

یک فعال اقتصادی: آسيب به واحدهاي صنعتي، اثر مستقيم بر صنايع وابسته همچون خودرو و لوازم خانگي خواهد داشت.

خسارات جنگ به ۴۰۰ واحد صنعتي، بسيار فراتر از توان بسته‌هاي حمايتي دولت است.

کارگرانی که شلاق بیکاری گسترده را بر پیکر جامعه احساس می‌کنند، از ترس اخراج و پیوستن به خیل عظیم بیکاران، چاره‌ای جز سکوت و تن دادن به شرایط ناعادلانه نمی‌بینند.