تداوم سرپرستی در هواپیمایی آسمان، پرسش‌هایی جدی درباره معیارهای شایسته‌سالاری، صلاحیت‌های مدیریتی و الزامات نظارتی ایجاد کرده است؛ پرسش‌هایی که پاسخ‌گویی وزیر کار و شفاف‌سازی وضعیت عملکرد این شرکت را ضروری می‌کند.
به گزارش اختصاصی رصد روز، هواپیمایی آسمان، به‌واسطه نقش خود در برقراری ارتباط هوایی با مناطق کمتر برخوردار و سابقه تربیت نیروی انسانی متخصص، از جایگاهی فراتر از یک بنگاه اقتصادی برخوردار است. از همین رو، تصمیم‌های مدیریتی در این شرکت، صرفاً موضوعی اداری نیست و می‌تواند بر ایمنی پرواز، کیفیت خدمات، بهره‌وری عملیاتی و اعتماد عمومی اثر بگذارد.
در چنین شرایطی، انتخاب مدیر برای این مجموعه باید بر پایه معیارهایی روشن، از جمله صلاحیت حرفه‌ای، تجربه مرتبط، توانایی اداره عملیات پیچیده هوانوردی و سابقه عملکرد قابل ارزیابی صورت گیرد. هرچه وضعیت عملیاتی و اقتصادی یک شرکت دشوارتر باشد، ضرورت پاسخ‌گویی درباره چرایی انتخاب مدیران آن نیز بیشتر می‌شود.
بر همین اساس، پرسش اصلی از وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، به‌عنوان متولی مجموعه مالک هواپیمایی آسمان، این است که چه شاخص‌هایی برای ارزیابی عملکرد سرپرست فعلی شرکت در نظر گرفته شده و تداوم حضور او بر مبنای کدام نتایج و دستاوردهای قابل سنجش توجیه می‌شود؟
اداره یک شرکت هواپیمایی، به‌ویژه در شرایط محدودیت‌های ناشی از تحریم، نیازمند ترکیبی از دانش تخصصی، شناخت مقررات هوانوردی، توان مدیریت منابع و قدرت تصمیم‌گیری در موقعیت‌های حساس است. در چنین صنعتی، صرف انتصاب یک فرد به یک جایگاه مدیریتی نمی‌تواند جایگزین ارزیابی مستمر صلاحیت‌ها و عملکرد او شود.
از این منظر، انتشار توضیحاتی درباره سوابق حرفه‌ای سرپرست هواپیمایی آسمان، برنامه‌های اصلاحی او، وضعیت شاخص‌های عملیاتی شرکت و نتایج اقدامات انجام‌شده، می‌تواند به روشن شدن مبنای تصمیم‌گیری مالک شرکت کمک کند.
پرسش اینجاست که در دوره سرپرستی فعلی، چه تغییرات مشخصی در وضعیت شرکت ایجاد شده است؟ چه برنامه‌ای برای رفع مشکلات عملیاتی و تقویت ایمنی وجود دارد؟ و چه شاخص‌هایی برای سنجش موفقیت یا ناکامی مدیریت در نظر گرفته شده است؟
این پرسش‌ها نه به معنای پیش‌داوری درباره عملکرد یک فرد، بلکه بخشی از ضرورت پاسخ‌گویی در مدیریت شرکتی است که فعالیت آن مستقیماً با ایمنی مسافران و کارکنان ارتباط دارد.
یکی از موضوعات مطرح‌شده درباره سرپرست فعلی هواپیمایی آسمان، وضعیت فرم یا مستندات مرتبط با تغییر مسئولیت‌های مدیریت تداوم صلاحیت پروازی (MOC) است. با این حال، برای نتیجه‌گیری درباره رعایت یا عدم رعایت مقررات، باید نوع دقیق مجوز یا فرم موردنظر، الزامات قابل اعمال، مسئولیت اشخاص ذی‌ربط و وضعیت پرونده نزد سازمان هواپیمایی کشوری مشخص شود.
اگر مستندات لازم برای تصدی مسئولیت مربوط، مطابق مقررات لازم‌الاجرا، دریافت نشده باشد، موضوع می‌تواند نیازمند بررسی رسمی از سوی مرجع ناظر باشد؛ اما بدون دسترسی به اسناد و پاسخ رسمی سازمان هواپیمایی کشوری، نمی‌توان صرفاً بر مبنای اطلاعات غیررسمی، وقوع تخلف را قطعی دانست.
از این رو، انتظار می‌رود سازمان هواپیمایی کشوری و مدیریت شرکت، در حدود الزامات قانونی و با رعایت محرمانگی اطلاعات حساس عملیاتی، درباره وضعیت صلاحیت‌ها و انطباق انتصابات مرتبط با ایمنی پرواز با مقررات توضیح دهند.
در صنعت هوانوردی، رعایت الزامات ایمنی موضوعی تشریفاتی نیست؛ با این حال، طرح هرگونه ادعا در این حوزه نیز باید بر اسناد معتبر و مقررات مشخص استوار باشد.
موضوع دیگری که در انتصابات مجموعه‌های وابسته به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی اهمیت دارد، شفافیت در معیارهای انتخاب مدیران است. آیا برای تصدی جایگاه‌های مدیریتی در شرکت‌های زیرمجموعه، چارچوب مشخصی از نظر تخصص، تجربه، صلاحیت حرفه‌ای و ارزیابی عملکرد وجود دارد؟ آیا دلایل انتخاب یا تمدید مسئولیت مدیران، بر اساس معیارهای قابل سنجش ثبت و ارزیابی می‌شود؟
همچنین، اگر درباره فرآیند انتصاب مدیران در این مجموعه‌ها شائبه‌هایی مطرح شده باشد، راه درست رسیدگی، بررسی مستندات و ارائه توضیح رسمی است؛ نه تبدیل شنیده‌ها به نتیجه‌گیری قطعی.
در همین چارچوب، هرگونه ادعا درباره دریافت وجه یا امتیاز غیرقانونی در قبال انتصاب‌ها، در صورت وجود شواهد مشخص، باید از مسیرهای قانونی و نظارتی بررسی شود. بدون ارائه مستندات معتبر، نسبت دادن چنین رفتاری به اشخاص یا مجموعه‌های معین، قابل دفاع نیست.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در جایگاه مسئولیت نسبت به مجموعه‌های تحت مدیریت این وزارتخانه، می‌تواند با پاسخ به چند پرسش مشخص، ابه امات موجود درباره هواپیمایی آسمان را کاهش دهد:
نخست، معیارهای حرفه‌ای و مدیریتی انتخاب سرپرست فعلی چه بوده و کدام سوابق یا دستاوردها مبنای این انتخاب قرار گرفته است؟
دوم، ارزیابی وزارتخانه از عملکرد دوره سرپرستی بر اساس چه شاخص‌هایی انجام شده و نتایج این ارزیابی چه بوده است؟
سوم، وضعیت مدارک و تأییدیه‌های مرتبط با مسئولیت‌های تخصصی مورد بحث چیست و آیا سازمان هواپیمایی کشوری انطباق آن را با الزامات جاری تأیید کرده است؟
چهارم، چه برنامه زمان‌بندی‌شده‌ای برای تعیین تکلیف وضعیت مدیریتی شرکت و ارزیابی نتایج اقدامات اصلاحی در نظر گرفته شده است؟
پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند روشن کند که تداوم مسئولیت مدیریتی در هواپیمایی آسمان بر پایه ارزیابی مستند و شاخص‌های حرفه‌ای صورت می‌گیرد یا همچنان به توضیح و شفاف‌سازی بیشتری نیاز دارد.
مسئله اصلی، اختلاف شخصی با یک مدیر یا مخالفت با یک انتصاب نیست؛ مسئله، حق افکار عمومی برای دانستن معیارهای اداره یک شرکت هواپیمایی و ضرورت پاسخ‌گویی درباره تصمیم‌هایی است که با منابع عمومی، سرمایه انسانی و ایمنی پرواز ارتباط دارند. در چنین شرایطی، شفافیت وزارت کار و پاسخ مستند مراجع مسئول، بهترین راه برای رفع ابهام و سنجش میزان پایبندی به شایسته‌سالاری در صنعت هوانوردی است.
برای عضویت در کانال رصد روز کلیک کنید
