تغییر پیاپی مدیران چهار مجموعه کلیدی هوانوردی کشور، از سازمان هواپیمایی کشوری تا ایران‌ایر، در دوره وزارت فرزانه صادق، پرسش‌هایی درباره ثبات مدیریتی و پیامدهای این تصمیم‌ها برای صنعتی حساس و راهبردی ایجاد کرده است.
به گزارش اختصاصی رصد روز،صنعت هوانوردی کشور در شرایطی با چالش‌های متعدد اقتصادی، عملیاتی و محدودیت‌های ناشی از تحریم مواجه است که بررسی روند انتصابات در چهار مجموعه اصلی و راهبردی این صنعت، از بی‌ثباتی قابل تأمل در سطوح عالی مدیریتی حکایت دارد؛ وضعیتی که ضرورت پاسخگویی درباره چرایی تغییرات مکرر مدیران را دوچندان می‌کند.
سازمان هواپیمایی کشوری، شرکت فرودگاه‌ها و ناوبری هوایی ایران، شرکت شهر فرودگاهی امام خمینی(ره) و هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران (هما)، چهار مجموعه‌ای هستند که هرکدام بخشی حیاتی از زنجیره حمل‌ونقل هوایی کشور را بر عهده دارند و عملکرد آنها به‌طور مستقیم بر ایمنی پروازها، مدیریت فرودگاه‌ها، توسعه زیرساخت‌ها و استمرار خدمات هوایی اثرگذار است.
با این حال، مرور تغییرات مدیریتی این چهار مجموعه از آغاز فعالیت دولت چهاردهم نشان می‌دهد که هرکدام تاکنون سه مدیرعامل را تجربه کرده‌اند؛ به این معنا که در فاصله حدود دو سال و سه ماه، ۱۲ مدیر در رأس این مجموعه‌ها قرار گرفته‌اند؛ روندی که دست‌کم درباره ضرورت چنین جابه‌جایی‌هایی، پرسش‌های جدی ایجاد می‌کند.
در سازمان هواپیمایی کشوری، محمد محمدی‌بخش در ابتدای دولت چهاردهم ریاست این سازمان را بر عهده داشت، اما پس از مدتی حسین پورفرزانه با حکم وزیر راه و شهرسازی جایگزین وی شد. این تغییر نیز دوام چندانی نداشت و حدود یک سال بعد، ابوذر شیرودی سکان هدایت سازمان هواپیمایی کشوری را در اختیار گرفت.
در شرکت فرودگاه‌ها و ناوبری هوایی ایران نیز روند مشابهی رقم خورد. رضا نخجوانی در آغاز دولت چهاردهم مدیرعامل این شرکت بود، اما پس از مدتی محمد امیرانی جایگزین او شد. حدود یک سال بعد نیز مرتضی دهقان به‌عنوان مدیرعامل جدید این مجموعه منصوب شد تا شرکت فرودگاه‌ها نیز سومین مدیرعامل خود را در این دوره تجربه کند.
شهر فرودگاهی امام خمینی(ره) نیز از این تغییرات بی‌نصیب نماند. سعید چلندری در ابتدای دولت چهاردهم مدیریت این مجموعه را بر عهده داشت، اما پس از مدتی رامین کاشف‌آذر جایگزین وی شد و در ادامه رامین آذری به‌عنوان مدیرعامل جدید شهر فرودگاهی منصوب شد.
در هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران نیز شمس‌الدین فرزادی‌پور در آغاز فعالیت دولت چهاردهم مدیرعامل بود. پس از وی حسین خانلری به این سمت رسید و در ادامه طاهر عبدالحی سکان هدایت هما را در اختیار گرفت.
به این ترتیب، چهار مجموعه اصلی صنعت هوانوردی کشور که هرکدام مسئولیت‌هایی فراتر از یک بنگاه اقتصادی معمولی دارند، در دوره وزارت فرزانه صادق مالواجرد، هرکدام سه مدیرعامل را تجربه کرده‌اند؛ موضوعی که نمی‌توان آن را صرفاً در قالب تغییرات معمول مدیریتی نادیده گرفت.
۲۴ انتصاب و ۱۲ عزل در فاصله دو جنگ؛ تغییرات مدیریتی با چه منطقی انجام شده است؟
بررسی‌های انجام‌شده همچنین نشان می‌دهد فرزانه صادق مالواجرد در فاصله میان جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان، دست‌کم ۲۴ انتصاب و ۱۲ عزل را در کارنامه مدیریتی خود ثبت کرده است؛ آماری که در کنار جابه‌جایی‌های صورت‌گرفته در چهار مجموعه اصلی هوانوردی، ضرورت بررسی دقیق‌تر سیاست انتصابات وزارت راه و شهرسازی را مطرح می‌کند.
مسئله اصلی این نیست که مدیران نباید تغییر کنند یا یک مدیرعامل باید بدون توجه به عملکردش در جایگاه خود باقی بماند؛ بلکه پرسش اساسی آن است که مبنای این تغییرات چیست؟ آیا مدیران پیشین به اهداف و شاخص‌های عملکردی تعیین‌شده نرسیده‌اند؟ آیا برنامه‌های مدیریتی آنها با سیاست‌های جدید وزارتخانه همخوانی نداشته است؟ و مهم‌تر از همه، آیا برای انتصاب مدیران جدید، برنامه‌ای مشخص و قابل ارزیابی وجود دارد؟
در صنعتی مانند هوانوردی که تصمیمات مدیریتی آن با ایمنی، سرمایه‌گذاری‌های کلان، زیرساخت‌های حیاتی و استمرار خدمات عمومی ارتباط مستقیم دارد، تغییر مکرر مدیران ارشد می‌تواند هزینه‌هایی فراتر از یک جابه‌جایی اداری ایجاد کند. هر تغییر مدیریتی، علاوه بر احتمال توقف یا بازنگری در برنامه‌های قبلی، می‌تواند بر فرآیند تصمیم‌گیری، هماهنگی سازمانی و پاسخگویی مدیران نیز اثرگذار باشد.
از سوی دیگر، وقتی یک مدیرعامل پیش از آنکه فرصت کافی برای اجرای برنامه‌های خود و پاسخگویی درباره نتایج عملکردش داشته باشد جای خود را به فرد دیگری می‌دهد، ارزیابی میزان موفقیت یا ناکامی سیاست‌های مدیریتی نیز دشوارتر خواهد شد.
اکنون پرسش مشخصی پیش روی وزارت راه و شهرسازی قرار دارد: علت تغییر سه‌باره مدیران عامل چهار مجموعه اصلی صنعت هوانوردی کشور در چنین بازه زمانی کوتاهی چه بوده و چه شاخص‌هایی برای انتخاب مدیران جایگزین در نظر گرفته شده است؟
صنعت هوانوردی کشور بیش از هر زمان دیگری به ثبات مدیریتی، برنامه‌ریزی بلندمدت و پاسخگویی شفاف نیاز دارد. بنابراین انتظار می‌رود وزارت راه و شهرسازی به‌جای اک تفا به صدور احکام انتصاب، درباره دلایل این جابه‌جایی‌ها، ارزیابی عملکرد مدیران پیشین و برنامه مدیران جدید توضیح دهد؛ چراکه در نهایت، هزینه آزمون و خطای مدیریتی در چنین صنعتی را نمی‌توان صرفاً یک هزینه اداری تلقی کرد.
برای عضویت در کانال رصد روز کلیک کنید
