اینترنت گران، سرعت کم، اعصاب خرد؛ مردم از اختلال خسته شدند، مسئولان از بهانه و وعده خسته نشدند؟!
مردم اینترنتی لوکس و امتیازی ویژه نمی‌خواهند بلکه آنها تنها خواستار دریافت خدمتی هستند که بابت آن پول می‌پردازند.
مردم اینترنتی لوکس و امتیازی ویژه نمی‌خواهند بلکه آنها تنها خواستار دریافت خدمتی هستند که بابت آن پول می‌پردازند.
به گزارش رصد روز، اختلالات اینترنتی در ماه‌های اخیر به یکی از مشکلات جدی و البته تکراری کاربران تبدیل شده است؛ وضعیتی که نه‌تنها برطرف نشده بلکه در بسیاری از مواقع شدت بیشتری نیز پیدا کرده و دسترسی به اینترنت باکیفیت و پایدار را به تجربه‌ای دشوار و غیرقابل‌پیش‌بینی تبدیل کرده است. کاربران در حالی هر روز با کندی سرعت، قطعی‌های مکرر، ناپایداری اتصال و مشکلات مختلف در دسترسی به خدمات آنلاین مواجه هستند که ظاهرا قرار نیست تغییری جدی در این شرایط ایجاد شود. آنچه بیش از خود اختلالات به نارضایتی عمومی دامن می‌زند، استمرار وضعیتی است که باوجود اعتراض‌های مکرر و وعده‌های متعدد مسوولان، همچنان پابرجاست و حتی نشانه‌هایی از بدتر شدن آن نیز به چشم می‌خورد. سرعت اینترنت به‌شکل محسوسی کاهش پیدا کرده، دسترسی به برخی خدمات با مشکل مواجه می‌شود و در مواقعی نیز قطعی و اختلال آنقدر ادامه پیدا می‌کند که عملا امکان استفاده عادی از اینترنت از بین می‌رود. مساله اینجاست که چنین اتفاقاتی دیگر استثنا نیستند و به بخشی از تجربه روزانه کاربران تبدیل شده‌اند.
آنچه این وضعیت را نگران‌کننده‌تر می‌کند، نبود چشم‌اندازی روشن برای پایان یافتن این مشکلات است. هر بار که کاربران نسبت به شرایط موجود اعتراض می‌کنند، صحبت از بررسی، پیگیری و تلاش برای رفع اختلالات به میان می‌آید اما در عمل اتفاقی که بتوان آن را نشانه بهبود دانست، مشاهده نمی‌شود. گویی قرار است مشکلات از یک مقطع به مقطع دیگر منتقل شوند و کاربران نیز بدون هیچ توضیح قانع‌کننده‌ای با شرایط جدید کنار بیایند. حتی در مواردی، اختلالات به اندازه‌ای افزایش پیدا می‌کنند که شرایط استفاده از اینترنت نسبت به گذشته دشوارتر می‌شود؛ اتفاقی که به‌خوبی نشان می‌دهد وعده‌های مطرح‌شده تاکنون نتوانسته‌اند تغییری ملموس در وضعیت ایجاد کنند.
در مواجهه با این مشکلات، مسوولان و متولیان حوزه ارتباطات همواره دلایل مختلفی را مطرح می‌کنند. یک روز تحریم‌ها عامل محدودیت معرفی می‌شوند، روز دیگر حملات سایبری و تهدیدات امنیتی در کانون توضیحات قرار می‌گیرند و گاهی نیز مشکلات فنی و زیرساختی به‌عنوان دلیل اصلی اختلالات مطرح می‌شوند. ممکن است بخشی از این عوامل واقعیت داشته باشند و محدودیت‌هایی نیز در مسیر توسعه و نگهداری شبکه وجود داشته باشد اما هیچ‌کدام نمی‌تواند توجیهی برای استمرار بی‌پایان شرایط نامطلوب و بی‌نتیجه ماندن پیگیری‌ها باشد. مردم قرار نیست هر بار با شنیدن یک دلیل تازه، تمام مشکلات خود را فراموش کنند و مسوولیت پیامدهای آن را نیز به‌تنهایی بپذیرند. توضیحات مسوولان معمولا در همان مرحله اعلام علت، متوقف می‌شود و کمتر می‌توان نتیجه مشخصی از آن در تجربه روزمره کاربران مشاهده کرد. سال‌هاست که مردم با انواع وعده‌ها درباره توسعه زیرساخت‌ها، ارتقای کیفیت شبکه و بهبود خدمات مواجه هستند اما آنچه در نهایت لمس می‌کنند، فاصله‌ای عمیق میان گفته‌ها و واقعیت است. تکرار توضیحات بدون ارائه نتیجه، نه‌تنها از شدت نارضایتی کم نمی‌کند بلکه به‌تدریج اعتماد کاربران را نیز از بین می‌برد. مسوولیت‌پذیری به‌معنای توضیح دادن درباره علت یک مشکل نیست بلکه به‌معنای پذیرفتن پیامدهای آن و پاسخگو بودن در برابر شرایطی است که مردم ناچار به تحمل آن هستند.
در کنار تمام این مشکلات، افزایش قیمت بسته‌های اینترنتی نیز به عاملی دیگر برای تشدید نارضایتی مشترکان تبدیل شده است. کاربران در شرایطی با هزینه‌های بالاتر برای خرید بسته‌های اینترنتی مواجه شده‌اند که کیفیت خدمات نه‌تنها متناسب با افزایش قیمت‌ها ارتقا پیدا نکرده بلکه اختلالات موجود نیز همچنان ادامه دارد. این تناقض برای مشترکانی که بخش قابل‌توجهی از هزینه‌های زندگی خود را صرف دسترسی به اینترنت می‌کنند، به‌هیچ‌وجه قابل‌قبول نیست.
پرداخت هزینه بیشتر زمانی می‌تواند منطقی تلقی شود که در مقابل آن، خدماتی باکیفیت‌تر و قابل‌اعتمادتر ارائه شود نه اینکه مشترک برای اینترنتی گران‌تر هزینه کند اما همچنان با همان مشکلات گذشته و حتی شرایطی دشوارتر روبه‌رو باشد. در واقع، کاربران با نوعی نابرابری آشکار میان هزینه پرداختی و خدمات دریافتی مواجه هستند. بسته‌های اینترنتی با تعرفه‌های جدید فروخته می‌شوند اما هیچ تضمین عملی برای کیفیت و پایداری آنها وجود ندارد. مشترک هزینه یک خدمت را پرداخت می‌کند اما در زمان استفاده ممکن است با سرعتی مواجه شود که پاسخگوی نیازهای اولیه او نیز نیست. در چنین شرایطی، افزایش تعرفه‌ها بدون بهبود محسوس کیفیت، بیش از هر چیز این احساس را در میان مردم تقویت می‌کند که هزینه مشکلات موجود نیز در نهایت از جیب آنها تامین می‌شود.
تبعات اختلالات اینترنتی به کاهش سرعت یا دشواری در باز کردن صفحات وب محدود نمی‌شود. برای بسیاری از کاربران، هر اختلال به‌معنای توقف کار، از دست رفتن زمان، عقب افتادن فعالیت‌های شغلی و تحمیل فشار روانی است. افرادی که کسب‌وکارشان به فضای مجازی وابسته است، در چنین شرایطی با ضررهای مستقیم مواجه می‌شوند. دانشجویان و دانش‌آموزان برای دسترسی به منابع آموزشی با مشکل روبه‌رو هستند و کارمندانی که بخشی از وظایف خود را به‌صورت آنلاین انجام می‌دهند، ناچارند زمان و انرژی بیشتری را صرف عبور از موانع ارتباطی کنند.
حتی ارتباطات عادی مردم نیز از این وضعیت تاثیر می‌پذیرد. در چنین شرایطی، کاربران علاوه بر تحمل مشکلات فنی، باید فشار ناشی از بلاتکلیفی و نبود اطمینان از دسترسی پایدار را نیز به جان بخرند. هیچ‌کس نمی‌داند اتصال اینترنت در لحظه بعد برقرار خواهد ماند یا خیر و همین بی‌ثباتی، استفاده از یک ابزار ضروری را به تجربه‌ای پراسترس تبدیل کرده است. مساله‌ای که شاید از نگاه برخی مسوولان یک اختلال فنی باشد، برای مردم بخشی از زندگی روزمره و معیشت آنها را مختل می‌کند. نمی‌توان به‌سادگی از کنار این واقعیت عبور کرد که تداوم چنین شرایطی، مستقیما با آرامش روانی و کیفیت زندگی کاربران در ارتباط است.
در این میان، آنچه بیش از همه آسیب دیده، اعتماد کاربران به وعده‌هایی است که بارها از سوی مسوولان مطرح شده‌اند. مردم به‌تدریج به این نتیجه رسیده‌اند که اعتراض کردن، توضیح خواستن و انتظار برای بهبود شرایط، الزاما به نتیجه‌ای منتهی نمی‌شود. هر بار موجی از نارضایتی شکل می‌گیرد، اظهارنظرهایی درباره پیگیری مشکلات مطرح می‌شود اما پس از مدتی همان اختلالات با شدت و شکل دیگری بازمی‌گردند. این چرخه فرسایشی باعث شده است که حتی وعده‌های جدید نیز پیش از آنکه فرصتی برای تحقق پیدا کنند، با بی‌اعتمادی مواجه شوند. در چنین فضایی، نمی‌توان از مردم انتظار داشت همچنان با همان صبر و تحمل گذشته رفتار کنند.
کاربران بارها هزینه مشکلاتی را پرداخته‌اند که نقشی در ایجاد آنها نداشته‌اند؛ از اختلال در فعالیت‌های روزانه گرفته تا پرداخت هزینه‌های بیشتر برای خدماتی که کیفیت قابل‌قبولی ندارند. در مقابل، آنچه دریافت کرده‌اند، عمدتا توضیحاتی تکراری و وعده‌هایی بوده که اثر آنها در زندگی واقعی مردم دیده نشده است. این حجم از بی‌توجهی به تجربه روزانه مشترکان، به‌تدریج احساس نادیده گرفته شدن را در جامعه تقویت می‌کند؛ احساسی که نمی‌توان با چند اظهارنظر رسمی یا توجیه تازه ازمیان برد.
واقعیت این است که مردم ممکن است مدتی مشکلات را تحمل کنند، به‌دلیل وابستگی شغلی و اجتماعی به اینترنت ناچار به خرید بسته‌های گران‌تر شوند و حتی ممکن است در برابر برخی اختلالات سکوت کنند اما هیچ‌کدام از این موارد به‌معنای رضایت از شرایط موجود نیست. وقتی یک خدمت ضروری با کیفیت نامطلوب عرضه می‌شود و هزینه آن نیز افزایش پیدا می‌کند، سکوت کاربران را نباید نشانه پذیرش این وضعیت دانست. این سکوت در بسیاری از موارد نتیجه ناچاری است؛ ناچاری مردمی که برای انجام امور روزمره خود به اینترنت نیاز دارند و امکان کنار گذاشتن آن را ندارند. ادامه این روند، تنها به عمیق‌تر شدن نارضایتی‌ها منجر خواهد شد. نمی‌توان اختلالات را به امری عادی تبدیل کرد، قیمت‌ها را افزایش داد و در نهایت از کاربران خواست که همچنان صبور باشند. مردم قرار نیست تاوان ضعف‌ها و ناکارآمدی‌ها را بدون پایان پرداخت کنند و هر بار با شنیدن یک دلیل تازه، از مطالبه ابتدایی خود یعنی دسترسی به اینترنت باکیفیت و پایدار دست بکشند. خشم امروز کاربران نتیجه انباشته‌شدن سال‌ها نارضایتی، وعده‌های بی‌سرانجام و هزینه‌هایی است که هر روز سنگین‌تر می‌شوند.
باید پذیرفت که هیچ جامعه‌ای را نمی‌توان با وعده‌های تکراری و خدمات نامطلوب برای همیشه به سکوت وادار کرد. اینترنتی که روزبه‌روز گران‌تر می‌شود اما کیفیت آن همچنان محل اعتراض است، نمادی از شکاف میان مطالبات مردم و عملکرد متولیان آن است. نمی‌توان از مردم انتظار داشت هزینه بدهند، اختلال تحمل کنند، کار و زندگی‌شان آسیب ببیند و در نهایت بابت شنیدن همان توضیحات همیشگی تشکر کنند.
این شیوه مواجهه با مطالبات عمومی نه نشانه مدیریت مشکلات بلکه پاک کردن صورت‌مساله و انتقال تمام فشارها به کاربران است. صبر مردم سرمایه‌ای نیست که بتوان بی‌حساب از آن هزینه کرد. مسوولانی که امروز اعتراض کاربران را نادیده می‌گیرند، باید بدانند نارضایتی انباشته‌شده با بی‌توجهی از بین نمی‌رود بلکه عمیق‌تر و گسترده‌تر می‌شود. مردم اینترنتی لوکس و امتیازی ویژه نمی‌خواهند بلکه آنها تنها خواستار دریافت خدمتی هستند که بابت آن پول می‌پردازند. اینکه همین مطالبه ابتدایی نیز به آرزویی دست‌نیافتنی تبدیل شده، خود گویاترین نشانه وضعیت نابسامان این حوزه است.
برای عضویت در کانال رصد روز کلیک کنید
