جنبه‌های پیروزی ایران در جنگ رمضان

به گزارش رصد روز، آریا یونسی در یادداشتی مطرح کرد:

با شروع آتش بس شکننده فعلی، بحث ها درباره پیروز جنگ بالا گرفته است. اکثریت نظرها، داخلی و خارجی، معتقد است که ایران پیروز شده است و آمریکا و اسرائیل جنگ را باخته اند.

اما بخشی از افکار عمومی غربی و اقلیتی از وطن فروشان ایرانی الاصل چیز دیگر می گویند. واقعیت این است که پیروزی ایران حتی نسبی نیست بلکه پیروزی قطعی است. اما این موضوع را باید از جنبه های خاصی دید تا بتوان از میان گرد و غبار رسانه ای حقیقت را دید.

نخست به قانون حساب؛ وقتی فتحعلی شاه از دست درازی تزار روس به تنگ آمد با مشاوران بی خردی مشورت کرد که نوای جنگ داشتند اما قائم مقام فراهانی معتقد بود تزار روس درآمد زیاد و طبعا لشکر بیشتر دارد؛ درآمد ایران شش کرور و درآمد روسیه ششصد کرور.

قائم مقام به شاه گفت به قانون حساب، کسی که شش کرور مالیات می‌گیرد با کسی که ششصد کرور عایدات دارد از در جنگ در نمی‌آید! این برای وقتی است که شش کرور بخواهد آغاز جنگ کند. قانون حساب در دفاع از خاک متفاوت است. ایران چهل روز مقابل ابرقدرتی که بزرگترین و مجهزترین ارتش را دارد ایستاد.

تنها بودجه نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا حدود سه برابر بیشتر از درآمد ناخالص داخلی ایران است؛ یعنی ما اگر سالانه تمامی درآمد ناخالص داخلی را خرج امور نظامی کنیم باز هم یک سوم بودجه نظامی آمریکا است. ایران با بودجه ای محدود، اقتصادی تحریم زده، بدون امکان خرید سلاح با اتکا به تسلیحات بومی و بودجه ای بسیار محدود توانست چهل روز در برابر متجاوزی مسلح و ثروت مند ایستادگی کند. این یک جنبه.

مهم تر از هر نکته باید ماهیت شیوه جنگ نامتقارن را در نظر گرفت. ایران برای دفاع در برابر آمریکا شیوه ای نامتقارن داشت؛ همچنین از تسلیحات نامتقارن استفاده می کرد. در جنگ نامتقارن ضربه و آسیب به دشمن شیوه دیگری پیدا می کند از جنگی که متقارن باشد. ضربه های ما به منافع و اهداف در دسترس بود؛ اما همین اهداف در دسترس خود آسیب بزرگی هستند: پایگاه های آمریکایی آسیب جدی و دقیق دیده اند؛ مثلا رادارهای آنها از بین رفته اند و دیگر کور هستند.

در وجه دیگر، اگرچه آنها با ناوگان دریایی آمده بودند که حداقل یک قرن هزینه گزافی برای آن شده است اما ایران با تسلیحات و شیوه های نامتقارن آنها را در باز نگه داشتن تنگه هرمز ذلیل کرده بود. این ناوگان بزرگ نمی توانست یک مساحت کوچک دریایی حیاتی را باز نگه دارد. همین موضوع سبب شد تا قیمت بنزین و حامل های انرژی در آمریکا و جهان افزایش چشمگیری داشته باشد.

به تبع این افزایش قیمت نرخ تورم در آمریکا بالا رفته است. دهه هاست اقتصاد آمریکا نه تنها از جنگ ضربه ای ندیده است بلکه با شیوه های استثماری توانسته است درآمد نامشروع زیادی هم کسب کند.

از جهت دیگر، جنگ ادامه سیاست است؛ یعنی جنگ یکی از ابزارهاست برای رسیدن به اهداف سیاسی. طبیعتا پیروزی یا شکست در جنگ با تحقق اهداف سیاسی سنجیده می شود.

چیزی که آمریکایی ها و اذهان غرب زده درک نمی کنند این است که همیشه نیروی نظامی نمی تواند اهداف سیاسی را محقق کند. آمریکایی ها در ابتدای جنگ اهداف سیاسی خاصی داشتند: تغییر نظام و روی کار آوردن حکومتی دست نشانده؛ تغییر ماهیت جهان بینی سیاسی ایران و همسو کردن آن با ارزش های غربی؛ مشخص کردن و تضمین منافعی برای آمریکا؛ و یا در نهایت، تبدیل ایران به حکومتی که نمی تواند از سرزمین خود دفاع کند، چیزی مانند حال فعلی سوریه. هیچ کدام از این اهداف تحقق نیافت: نظام جمهوری اسلامی ایران با قدرت در حال اعمال حاکمیت خود است؛ ایران همچنان کشوری غیرغربی و ضد غربی است با جهان بینی فرهنگی خاص خود؛ جنگ هیچ منافعی برای آمریکا و متحدانش نداشت بلکه ضرر زیادی هم کردند.

و در نهایت، ایران تا آغاز آتش بس با قدرت آتش سابق خود در حال دفاع از کشور و ضربه زدن به اهداف دشمن بود. جنگی که نتواند اهداف خود را محقق کند شکست است. اما در طرف مقابل، ایران کشور مدافع بود و هیچ هدفی جز دفاع از کیان کشور و مرزها، حفظ قدرت و نفوذ منطقه ای خود و حفظ حاکمیت سرزمینی خود نداشت؛ هدفی که محقق شده است. طرف مدافع با مانع شدن از تحقق اهداف دشمن پیروز می شود.

از طرف دیگر، آمریکا و اسرائیل دست کم فکر می کردند که نفوذ منطقه ای ایران را کاهش دهند یا از قدرت آن بکاهند. نیازی به گفتن نیست که نه تنها از قدرت ایران کاسته نشده است بلکه وجهه بین المللی ایران همه گیر و زبان زد شده است.

با عدم توافق در مذاکرات صورت گرفته اگر باز هم دشمن دچار خطای راهبردی شود و جنگ دیگری آغاز کند همین نتیجه را خواهند گرفت: شکست آنها و پیروزی ایران.

برای عضویت در کانال رصد روز کلیک کنید