گزارش بیمه مرکزی از سهم ۷۲.۴ درصدی هفت شرکت بیمه‌ای و تقسیم ۲۷.۶ درصد باقی‌مانده میان ۲۷ شرکت دیگر، پرسش جدی درباره کارآمدی صدور مجوزها، هزینه‌های اداره شرکت‌ها و منافع سهامداران در بازار مطرح می‌کند.
مانده تسهیلات غیرجاری مشکوک‌الوصول ۲۰ بانک کشور از ۳۱۹ هزار میلیارد تومان عبور کرده؛ رقمی تکان‌دهنده که پرسش‌های جدی درباره کیفیت اعتبارسنجی، نظارت بانکی، مسئولیت مدیران و سرنوشت منابع عمومی ایجاد می‌کند.
انتصاب مهدی زحمتکش به سرپرستی هلدینگ غدیر، با ابهاماتی جدی درباره صلاحیت حرفه‌ای و انطباق مدرک تحصیلی وی با الزامات قانونی مواجه است؛ موضوعی که مطالبه برکناری فوری و پاسخگویی مسئولان را برانگیخته است.
ذوب‌آهن اصفهان با زیان انباشته 201 هزار و 950 میلیارد ریالی، زیان خالص سنگین و افت تولید و فروش، حالا به‌دنبال پاداش ویژه مدیران است؛ آیا در این بنگاه زیان‌ده، اولویت با مدیران است یا کارگران؟
افت سود خالص، بازدهی منفی سهام و اتکای نزدیک به ۲۷ درصد درآمد به قراردادهای بانک ملت، کارنامه مدیریتی محمدمهدی تقی‌پور را زیر ذره‌بین برده است؛ آیا به‌پرداخت بدون این پشتوانه همچنان قدرت رقابت دارد؟
برای فهمِ دقیقِ آنچه امروز تحت عناوین شیک و فریبنده‌ای چون «برون‌سپاری»، «چابک‌سازی»، «مدیریت نوین دولتی» و «ارتقای بهره‌وری» بر سر طبقه کارگر ایران می‌آید، باید به نقطه صفرِ این چرخشِ استراتژیک و طبقاتی بازگشت.
علاوه بر جنگ، تحریم و محاصره که موجب کمبود دارو شده، سیاست‌های ارزی دولت نیز مقصر است.
دولت و مجلس با شعارِ ترمیم حقوق و در قالب یک اقدام حمایتی، پرونده‌ای به نام «فوق‌العاده خاص» را روی میز گذاشته‌اند.
ایران با وجود برخورداری از ذخایر عظیم گاز، همچنان گرفتار ناترازی و محدودیت صنایع است؛ بحرانی که ناکارآمدی سیاست‌های انرژی را آشکار کرده و آزمونی جدی برای حکمرانی در برنامه هفتم توسعه است.
استخدام فرزندان برخی مدیران مناطق نفتخیز جنوب در پوشش قراردادهای پیمانکاری، به پرسشی جنجالی تبدیل شده است؛ آیا پای رانت و رابطه در میان است یا همه‌چیز طبق ضوابط قانونی پیش رفته؟
